سرمقاله: فروریزی دژ تسخیرناپذیر سرمایه‌داری

کشور اسرائیل نماد قدرت، عظمت و ثبات سرمایه‌داری در 60 سال گذشته بوده است. این کشور با حمایت‌های بی‌دریغ قدرت‌های پیروز جنگ جهانی دوم، به خصوص اردوگاه ناتو، شکل گرفت. اسرائیل که طی قراردارد بالفور، با واگذاری فلسطین به یهودیان بازمانده از جنگ تشکیل شد و به طور کلی به وسیله‌ی تسلیحات و تدارکات اروپا و امریکا شکل گرفت، نمادی از وحدت کلی جهان سرمایه‌داری بود.

سرمقاله: گسترش نظامی‌گری سرمایه‌داری هم چنان این نظام را درگیر كرده است

پس از خلاصی نظام جهانی سلطه از لشكركشی به عراق، اكنون به نظر می‌رسد كه به تدریج نظامیان كشورهای سرمایه داری می‌خواهند افغانستان را ترك كنند و خود را از چنگ جنگ ده ساله در این كشور خلاص كنند. در آخرین موضع‌گیری، امریكا اعلام كرده است كه ظرف یك سال آینده (30 می) هزار نظامی خود را از آن كشور خارج خواهد كرد. كشورهای انگلیس و فرانسه و آلمان نیز در متابعت از امریكا و به فراخور حال، اعلام كرده اند كه در آینده ای نزدیك نیروهای خود را از آن كشور خارج خواهند كرد. اما هم زمان نیروهای نظامی این كشورها كه گویا نمی‌توانند بدون جنگ، روزگار بگذرانند، در جنگ لیبی درگیر شده و زمزمه دخالت در ناآرامی‌های سوریه، هر روز بیشتر به گوش می‌رسد.

سرمقاله: آيا هنوز هم قبله‌ي آمال آمريكاست؟!

در هفته‌هاي آخر سال 89 شاهد رفت و آمد افراد از جناح‌هاي مختلف به امريكا بوديم. آقاي امير ارجمند مشاور ارشد نخست وزير پيشين(ميرحسين موسوي)، آقاي واحدي مشاور ارشد رييس مجلس پيشين (كروبي) و آقاي مشايي مشاور ارشد رييس جمهور فعلي، در چند هفته‌ي آخر سال، هر كدام سري به امريكا زده‌اند.

سرمقاله: دستـمزد

همه ساله اسفند ماه بحث تعيين حداقل دستمزد براي كارگران مطرح مي‌شود. اين كه دستمزد اساسا چيست، مي‌توان آن را از دو زاويه مطرح كرد:

1- دستمزد پرداخت ارزش كاري است كه يك نفر در زمان معين انجام ميدهد وبه طور روزانه و يا ماهانه به قيمت روز محاسبه مي‌گردد.

2- دستمزد براي آن پرداخت مي‌شود كه نيروي مصرف شده از طرف يك فرد بازسازي شده و او بتواند با بازسازي نيروي كار و انرژي مصرف شده دوباره به كار بپردازد.

سرمقاله: 16 آذر هم چنان موتور محرکه خواست‌های مردم است

به نظر می‌رسید که حرکت‌های سال گذشته، که به بهانه اعتراض به نتایج انتخابات آغاز شده بود، قدری فروکش کرده باشد. این فروکش از آنجا بیشتر نمایان می‌شد که کاندیداهای معترض به انتخابات، صراحتا از مردم خواستند که در تظاهرات بدون مجوز شرکت نکنند و به دلیل این که وزرات کشور مجوز اعتراض نداده است، مردم را از شرکت در اعتراضات منع کردند. اما دانشجویان نشان دادند که به هیچ وجه منتظر مجوز کتبی برای بیان اعتراضات‌شان نیستند.

سرمقاله: نظام آموزشی جامعه ما چه می آموزاند و چه اهدافی را دنبال می کند؟

وقتی از کودکان دبستانی می‌پرسی که چه شغلی را دوست داری، بر اساس شناخت خود از شغل ها با کم ترین توجه به درآمد آن شغل، اعلام می کنند که خلبان، معلم، پلیس و...

وقتی که از دانش آموزان متوسطه یا راهنمایی می پرسی که در آینده، در چه رشته‌ای تحصیل خواهی کرد و چه رشته ای را دنبال خواهی نمود، از رشته‌ای نام می برند که تلفیقی از علاقمندی شخصی و شرایط بازار کار را متناسب با درک شان از بازار کار، بیان می کند.

سرمقاله: جنگ افروزی نظام سرمایه داری برای فرار از مشکلات

بحران سراسری سرمایه­ داری که در سال گذشته اوج گرفته بود و می ­رفت تا تار و پود نظام سرمایه­ داری را به خطر اندازد، به نظر می ­رسد کمی آرام گرفته است و با ترفندهای بسیار، تزریق وجوه وحشتناک، بالا نگه داشتن مصنوعی قیمت‌ها و تورم بازار، ظاهر نظام را حفظ کرده ­اند.
این بحران از حباب قیمت‌های توهمی سرمایه ­داری آغاز شده بود، قیمتی که هیچ تناسبی با ارزش واقعی کالا و خدمات نداشت و تنها با ترفندها و جادوگری‌ها و شامورتی بازی­ های سرمایه‌داری به بازار تحمیل شده بود. با ترکیدن این حباب قیمت‌ها، سقوط سود سرمایه­ داری آن­ چنان شرایطی را به وجود آورد که نظام سرمایه­ داری در حال فروپاشی بود.

سرمقاله: شبح سرخ بر فراز جنبش سبز!

در سال گذشته، در چنین روزهایی حوادث زیادی اتفاق افتاد که سر منشا بسیاری حوادث دیگر در سراسر سال گذشته بود. در اولین ماه های سال یعنی در اردیبهشت در یورش پلیس به تجمع کارگران و فعالان کارگری در پارک لاله بیش از 150 نفر دستگیر وبا شدیدترین برخوردها روانه زندان شدند. هنوز پرونده ی آنها به انتها نرسیده بود و تعدادی هم چنان در زندان ها به سر می بردند که حوادث انتخابات آغاز شد. در روزهای 25 و 30 خرداد جمعیت انبوهی که تا چند میلیون نفر گزارش شده است به خیابان ها آمدند تا به بهانه ی اعتراض به نتایج انتخابات و سپس اعتراض به عدم وجود دموکراسی و حاکمیت دیکتاتوری ابعاد آن را گسترش دهند، در این حوادث که به بهانه های مختلف تکرار شد همواره مردم زیادی به خیابان ها آمدند و با پلیس و نیروهای امنیتی درگیر شدند که اوج این حرکات در روز عاشورا بود. هر چند در این میان افت و خیزهای فراوانی صورت گرفت، گاه پیروزی با مردم معترض و گاه پیروزی با نیروهای امنیتی بود، اما نیروهای امنیتی با سازمان یافتگی و سرعت هر چه بیشتر خودشان را جمع و جور کردند و با صرف هزینه های گزاف برای خرید تجهیزات ضد شورش ، اعم از باتوم ، گاز اشک آور، لباس های ضد ضربه، موتور، ماشین های آب پاش ضد شورش و... در میان خودشان سازماندهی منظمی برای سرکوب به وجود آوردند، درحالی که اعتراض کنندگان بدون وجود یک رهبری منظم و سازمان یافتگی منسجم کمتر توانستند در میان خودشان هم آهنگی به وجود آورند. اوج درگیری ها در روز عاشورا زنگ خطری برای نیروهای امنیتی و حکومت گران بود. در این روز مردم معترض توانستند به مقابله سنگینی با نیروهای امنیتی بپردازند، موتور های آنها را آتش زده و سرگوبگران را دستگیر کرده و ابزار و سلاح های آنان را مصادره کردند، اما قادر به تداوم این حرکت نبودند.

سرمقاله: گسترش فقر عمومی و طرح های رنگارنگ پلیس

سعید فروغی

روز شنبه 8 خرداد، از قول رییس مرکز آمار ایران، آمار جالبی در روزنامه ها انتشار یافت. در صفحه 4 روزنامه شرق می خوانیم: ”به گفته عادل آذر، امروز به دلیل مشکل بیکاری، تورم و نیز عدم کنترل نقدینگی، با وجود منابع عظیمی که در کشور وجود دارد، بیش از ده میلیون نفر جمعیت ما زیر خط فقر مطلق و بیش از 30 میلیون نفر از آنها، زیر خط فقر نسبی به سر می برند.“ فعلا کلمه ی ”بیش“ را کنار می گذاریم، یعنی سر راست 40 میلیون آدم در شرایط یک زندگی جهنمی و فقیرانه روزگار می گذرانند!

این آمار که از دهان رییس اداره آمار به بیرون درز کرده، خود گویای بسیار چیزهاست. هر چند خود آمار و دسترسی به ارقام واقعی آن در ایران، امری بسیار بغرنج و تقریبا غیر ممکن است (مدتهاست که وزارت رفاه و کار و سازمان تامین اجتماعی، از اعلام واقعی خط فقر، به هر دلیل، خودداری می کنند) ما فرض را بر درست بودن آن گذاشته و خیلی روشن در می یابیم که این است آن جامعه ی آرمانی و آن همه ادعاها. این است آن جامعه ای که قرار است جهان را هم مطابق آن اداره و به خورد مردم بخت برگشته ی آن دهند.

سرمقاله: روز کارگر/ روز معلم

1- امسال روز کارگر و معلم را در حالی سپری کردیم که عده ی زیادی از کارگران و معلمان به خاطر خواسته های به حق خود از کار اخراج و یا زندانی شده اند. عده ی زیادی از دانشجویان که کارگران و معلمان آینده و فرزندان کارگران و معلمان امروز هستند ، نیز یا از تحصیل محروم شده اند و یا در زندان به سر می برند. کارگران ، حقوق بگیران و مزدبگیران، کارگران یدی و فکری که چیزی جز نیروی کار خود برای فروش ندارند ، اکثریت قاطع جامعه ی امروزی ما را تشکیل می دهند. حال این سوال مطرح است که چرا باید همواره عده ای از آنان در زندان باشند، عده ای اخراج شده و در تهدید گرسنگی و بی خانمانی باشند و عده ای از آنها نیز به خاطر اعتراضات به حقشان مورد اصابت گلوله قرار گرفته و کشته شوند یا به زندان فرستاده شده و مورد بدترین شکنجه ها و تجاوزها قرار گیرند و یا به اعدام و حبس های طولانی محکوم شوند. مگر آنها چه می گویند که زورمداران و قدرت طلبان این چنین با آنان برخورد می کنند؟

سرمقاله: برنامه افزایش فشار اقتصادی نخواهد توانست کارگران و زحمت­ کشان را به کنج خانه­ ها بکشاند

سال 88 سپری شد با آلام و دردها و دستگیری‌ها و زندان‌ها، کشته‌ها و زخمی‌ها و شکنجه‌ها. اکنون در آغاز سال جدید به نظر می‌رسد که دسته‌بندی جدیدی شکل گرفته است. بخشی از اصلاح‌طلبان از آنچه در سال گذشته اتفاق افتاده است راضی به نظر نمی‌رسند. آنها احساس می‌کنند که اعتراضات مردمی، فراتر از خواسته‌های آنان بوده است و ترجیح می‌دهند تا با دست یافتن به امتیازاتی اندک سر و ته قضیه را هم بیاورند و با قبول موقعیت شریک فرودست در حکومت، مردم را رها کنند. آنان هر چند خود متحمل صدمات زیادی شده‌اند، بهایی گزاف برای خواسته‌های­شان پرداخته‌اند، تعداد زیادی زندانی، محکوم و بازداشتی دارند و هزینه‌ی شکنجه‌ها و کشتارها را داده‌اند، اما از این خوشحال نیستند که جنبش مردمی، فراتر از آنها رفته و خواستار تغییرات اساسی در هرم قدرت است. آنان در حالی که قبول دارند که اعتراضات مردمی، کاملا مستقل و برخواسته از عمق رنج­ ها و سختی‌های مردم است که در سی سال گذشته بر آنان رفته، اما آنگاه که به نتایج این خیزش مردمی نگاه می‌کنند و آن را فراتر از خواسته­ های خود می‌بینند، چندان راضی به نظر نمی‌رسند.

به مناسبت 8 مارس

”آدمیان هستند که تاریخ خود را می سازند ولی نه آن گونه که دلشان می خواهد یا در شرایطی که خود انتخاب کرده باشند؛ بلکه در شرایط داده شده ای که میراث گذشته است و خودِ آنان به طور مستقیم با آن درگیرند. بارسنت همه ی نسل های گذشته با تمامی ِ وزن خود بر مغز زندگان سنگینی می کند: حتا هنگامی که این زندگان گویی بر آن می شوند تا وجود خود و چیزها را به نحوی انقلابی دگرگون کنند و چیزی یکسره نو بیافرینند.“

(هیجدهم برومر لویی بناپارت، کارل مارکس، ترجمه باقر پرهام)

زنان ایرانی در صد ساله اخیر، همیشه نقش برجسته و تاثیر گذاری در تحولات ایران داشته اند. علی رغم فشارها، محدودیت ها و تحمل انواع و اقسام تبعیض ها، همواره تلاش کرده اند که زندگی خود و جامعه شان را تغییر دهند و در این راه از هیچ فداکاری دریغ نکرده اند و طبیعتا در جامعه ی استبدادی ایران، با شدیدترین سرکوب ها هم مواجه بوده و هستند.

یکی از درخشان ترین دوره ها در تاریخ مبارزات زنان ایران، سال‌های انتهایی دوره حکومت شاه و اوایل انقلاب 57 بود.

سرمقاله: زیگزاگ ها و فرصت ها

سرعت تحولات سیاسی ایران، طی هشت ماه اخیر، ناظران بسیاری را دچار سرگیجه کرده است. حتی برخی بازیگران هم، چنان دست و پای خود را گم کرده­ اند که مدام زیگزاگ حرکت می­ کنند. طی دو هفته اخیر، قوای نظامی و انتظامی و امنیتی و قضایی، تعداد زیادی از فعالان سیاسی را بازداشت و تعداد دیگری را آزاد کرده­ اند. صدا و سیما، که برنامه مناظره­ های انتخاباتی را برای جذب مخاطبان از دست رفته، مفید می­ دید، اجرای دور جدیدی از مناظره ها را استارت زد، اما در مناظره سوم متوقف شد و مناظره ­ها را ادامه نداد. حمله شدید اللحن محمد یزدی به رفسنجانی، بلافاصله از طرف احمد خاتمی، امام جمعه موقت تهران، پس گرفته شد. به امید گرفتن زهر چشم از مردم معترض، دو نفر را به بهانه شرکت در اعتراضات ماه­ های اخیر اعدام کردند، اما پس از گذشت فقط چند روز، رییس قوه قضاییه مجبور به ارائه توضیحاتی شد مبنی بر این­که آنها قصد بمب­ گذاری در امام­زاده ­ای را داشتند و تلویحا ارتباط اعدام ­ها با اعتراضات اخیر را رد کرد. تجمع دو هزار نفری خانواده زندانیان و معترضان جلوی درب زندان اوین، در اعتراض به اعدام ­ها و ادامه بازداشت ها، حکومت را وادار به عقب­ نشینی کرد و نزدیک به پنجاه نفر از زندانیان، همان روز آزاد شدند.

سرمقاله: نقش نیروها‌ی اجتماعی در جنبش کنونی

رخدادهای پس از 16 آذر به‌خصوص اعتراضات توده ‌ای در روزهای تاسوعا و عاشورا نشان داد که خیزش توده‌ های مردم ایران دارای چه پتانسیل و عمق و گستره ‌ای است تا جایی که هر ناظر بی ‌طرف و شرافتمندی را به تایید وا داشت. سیر روند اعتراضات از روزهای قبل از انتخابات تا کنون با سرعت و شتاب پرتوان خویش، از محدوده‌ی انتخابات و مسایل مربوط به آن بسیار فراتر رفته و به جنبشی بر ضد دیکتاتوری رشد و ارتقا یافته است.

سرمقاله: لزوم اتحاد عمل و همبستگی نیرو های چپ

سامان راد

ماه محرم، دسته های عزاداری، محافل مذهبی و دسته های حسینی که روزی از پایه های نظام بود، بر اثر گذشت زمان، و حوادث پس از انتخابات، دقیقا به عامل ترس در درون سیستم حاکم و مجرایی برای ابراز مخالفت برای مردم معترض تبدیل شده است. رهبران اصلاح طلب از قبل برنامه هایی برای ماه محرم و حضور شبانه مردم در خیابان ها تدارک دیده اند، از همین حالا بحث، حضور میلیونی از میدان امام حسین تا آزادی است. از سویی دیگر، همان گونه که تظاهرات های 13 آبان و روز قدس، بر خلاف سنت چندین دهه ی گذشته به تسخیر مردم در آمد و فضایی برای اعتراض خیابانی محیا شد، تظاهرات 22 بهمن نیز در پیش است.

سرمقاله: پیش به سوی ایجاد قطب رادیکال دانشگاه های ایران

سامان راد

بار دیگر شانزدهم آذر، روز دانشجو را در پیش داریم، و موضوع اصلی بحث در محافل، چه چپ و چه راست، همین روز و وقایع مربوط به آن است. اما این بار، در شرایطی متفاوت با سال های پیش، به استقبال 16 آذر می رویم. امسال در حالی به 16 آذر می رسیم که هنوز عرق مردم معترض در خیابان ها، و نیروهای سرکوبگر از درگیری های خیابانی خشک نشده، رژیم سرمایه داری ایران و دول غربی یک دست خود را مشتاقانه به سوی یکدیگر دراز می کنند و برای در آغوش کشیدن یکدیگر بی تابند، و در عین حال، برای کسب امتیازات بیشتر با دست دیگر گوش طرف مقابل را می پیچانند. با پا در میانی های عناصر میانه رو و آنان که وحدت در مقابل مردم را از نزاع بر سر سهم و سود بیشتر واجب تر می دانند، بعید نیست که دو جناح رقیب در ایران با هم در آشتی در آیند.