سال 88 سپری شد با آلام و دردها و دستگیریها و زندانها، کشتهها و زخمیها و شکنجهها. اکنون در آغاز سال جدید به نظر میرسد که دستهبندی جدیدی شکل گرفته است. بخشی از اصلاحطلبان از آنچه در سال گذشته اتفاق افتاده است راضی به نظر نمیرسند. آنها احساس میکنند که اعتراضات مردمی، فراتر از خواستههای آنان بوده است و ترجیح میدهند تا با دست یافتن به امتیازاتی اندک سر و ته قضیه را هم بیاورند و با قبول موقعیت شریک فرودست در حکومت، مردم را رها کنند. آنان هر چند خود متحمل صدمات زیادی شدهاند، بهایی گزاف برای خواستههایشان پرداختهاند، تعداد زیادی زندانی، محکوم و بازداشتی دارند و هزینهی شکنجهها و کشتارها را دادهاند، اما از این خوشحال نیستند که جنبش مردمی، فراتر از آنها رفته و خواستار تغییرات اساسی در هرم قدرت است. آنان در حالی که قبول دارند که اعتراضات مردمی، کاملا مستقل و برخواسته از عمق رنج ها و سختیهای مردم است که در سی سال گذشته بر آنان رفته، اما آنگاه که به نتایج این خیزش مردمی نگاه میکنند و آن را فراتر از خواسته های خود میبینند، چندان راضی به نظر نمیرسند.
